Featured

Eerste blogbericht

We gaan het Bloggen maar weer eens oppakken, de laatste 7 jaar is er weer veel gebeurd om over te schrijven en ik denk dat mijn hoofd er klaar voor is.

De eerder door mij geschreven blogs zal ik als eerste plaatsen.

bericht

Advertisements

Toch klopt er iets niet…

We gaan het Bloggen maar weer eens oppakken, de laatste 7 jaar is er weer veel gebeurd om over te schrijven en ik denk dat mijn hoofd er klaar voor is. Ik begin een tijd terug, zo ongeveer 1998-1999 en de komende Blogs zullen waarschijnlijk vooral gaan over de zoektocht naar mezelf, wie ben ik en waar kom. Laat ik voorop stellen dat ik de beste jeugd heb gehad die een kind zich kan voorstellen. Ik leerde tennissen, zeilen, hockeyen en bracht in de winter veel tijd door met paps op de Rugbyclub en in de schoolvakantie’s waren we altijd samen op pad. Na het overlijden van mijn moeder in 1994 werd de band alleen maar sterker en mijn paps bleef in elke situatie achter me staan. Zo ook op het moment dat ik de beslissing nam, vlak na de geboorte van mijn oudste, om op zoek te gaan naar mijn biologische ouders. Ik eist dat er een zoektocht lag te wachten, omdat mijn ouders hadden besloten om alle papieren te laten vernietigen, om mij te beschermen. Maar mijn biologische naam was snel gevonden, ik had immers mijn geboorteakte met de achternaam van mijn biologische moeder en ik had geluk, de achternaam was zeker niet onopvallend. Daarnaast heb ik van het weeshuis Beth Palet een klein fotoboekje gekregen toen ik bij hun weg ging. Hiermee wist ik dus twee dingen, een naam en een naam van een weeshuis. En bij die laatste ben ik begonnen, helaas bleek het weeshuis en de stichting niet meer te bestaan maar de gegevens waren overgenomen door het FIOM. Dat was het begin van een bizarre zoektocht. Ik heb telefonisch contact gezocht met het FIOM en gezegd dat ik graag al mijn papieren wilde ontvangen. Tot mijn grote verbazing mocht dit niet maar kon ik wel een afspraak maken om ‘mijn dossier’ in te zien. Tja geen keuze en een afspraak gemaakt. Samen met een vriendin ben ik naar het FIOM in Amsterdam gegaan en we werden zonder enige compassie in een kamertje gezet met een map met papieren, het voelde onwerkelijk, alsof ik iets ging doen wat niet mocht…… En dat gebeurde uiteindelijk ook, na het lezen van rapporten, brieven, verklaringen van de Kinderbescherming was ik een beetje beduusd, dit ging over mij, mijn éérste 6 maanden van mijn leven, en ik mocht dit niet in mijn bezit hebben? Daar ging toch iets mis in mijn ogen, en aangezien we in die tijd nog geen telefoon met camera hadden, hebben we om ons heen gekeken en heb ik een aantal papieren, waarvan ik dacht dat die bij mij hoorden, uit het dossier gescheurd en mee genomen. Met die papieren in de pocket hebben we snel afscheid genomen en zijn in hoog tempo weg gelopen om daarna gierend van het lachen de papieren nog eens goed te bekijken. Nee we hadden niks gedaan wat niet mocht, dit was van mij…. Wordt vervolgd…..